Πόσο σημαντικό είναι να είσαι σπουδαίος και όμως τόσο απλός, να μπορείς να δείχνεις τα μυστικά της τέχνης σου απλόχερα και να το διασκεδάζεις, να ζωγραφίζεις ένα όμορφο πίνακα σε μισή ώρα και ταυτόχρονα να παίζεις με το σκιουράκι στη τσέπη σου.

Ο Bob Ross είναι ή μάλλον ήταν - γιατί ο θεός παίρνει μαζί του τους ωραίους - ένας απίθανος τύπος, ένα σπουδαίος καλλιτέχνης και ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Ηταν αυτός που έδωσε σε πολύ κόσμο τη δυνατότητα να προσπαθήσει να ζωγραφισει, να κάνει κάτι που του φαινόταν αδύνατο πριν, να νιώσει ότι η δημιουργία πέρα από ταλέντο είναι και γνώση μυστικών, τεχνικών, κυρίως όμως προσπάθεια.

Αυτό όμως που είναι εντυπωσιακό είναι η αγάπη αυτού του ανθρώπου για τα ζώα, τα άγρια ζώα του δάσους, δείχνοντας έτσι το μεγαλείο της ψυχής του, την απεραντοσύνη του χαρακτήρα του. Έχοντας σχεδόν πάντοτε και ένα σκιουράκι στη τσέπη του πουκαμίσου του σου έδεινε την εντύπωση πως τα ζώα επικοινωνούν μαζί του, τον εμπειστεύονται και τον αγαπούν, άλλωστε δεν ήταν τα μόνα και εμείς έχουμε την ευκαιρία έστω και τώρα που έφυγε από κοντά μας να τον αγαπούμε και να τον θαυμάζουμε για όλα όσα μας δείχνει καθημερινά μέσα από τις εκπομπές του στην ΕΤ3. Ας είναι καλά εκεί στην κοινωνία των αγγέλων και ας κάνει και καμιά σκέψη για μας, όπως θα κάνει σίγουρα για το ζωάκια του που άφησε ορφανά φεύγοντας για το μεγάλο ταξίδι.

Έφθασε κι αυτή η ώρα, όπως άλλωστε θα γίνει μ' όλους εμάς τους άλλους, έφυγε από κοντά μας αξιοπρεπής και ταπεινός, αποδέχθηκε τη μοίρα του σαν άνθρωπος και δεν έκρυψε τίποτα απ' όλους μας , τους ενδιαφερόμενους, τους περιέργους, τους αναμένοντες. Τώρα που έπαψε πλέον να είναι παρών και αποτελεί πλέον παρέλθόν θα φανεί πόσο σημαντική ήταν η προσωπικότητα του, θα δούμε εάν ο επόμενος φανεί αντάξιος του στο δυναμικό χαρακτήρα του, στην απέραντη αγάπη του για το έθνος μας που φθίνει μέρα με τη μέρα. Είχε καταφέρει να συνδέσει άρρηκτα στις συνειδήσεις μας την ορθοδοξία με τον ελληνισμό, να αναδείξει τη διαφορετικότητα του λαού μας από τους άλλους λαούς. Είχε φέρει πιο κοντά στην εκκλησία τους νέους. μπορείν να μη πηγαίνουν συχνά όμως την αποδέχονται και τηρούν τους κανόνες της. Είχε κατέβει από το γυάλινο πύργο του κοντά στο λαό, επεδιώκε την επαφή μαζί του, ο κόσμος μπορούσε να του μιλήσει, να του φιλήσει το χέρι και να πάρει την ευλογία του, για όσους πίστευαν σ' αυτά.

Τώρα πλέον είναι μαζί με το Θεό, κοντά Του, δίπλα Του, μακρυά Του δεν έχει μεγάλη σημασία, πάντως δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγε από τον υλικό κόσμο μας και πήγε εκεί που δεν υπάρχουν οι πειρασμοί, τα πάθη, η εξουσία. Σε μας έμεινε η ανάμνηση ενός γνήσιου Έλληνα και ενός μεγάλου εκκλησιαστικού ηγέτη.

Οι άγιες ημέρες είναι προ των πυλών θα 'λεγα, σχεδόν έφθασαν και εμείς όλοι είμαστε αφοσιωμένοι στο που θα κάνουμε ρεβεγιόν, που θα βρισκόμαστε την ώρα της αλλαγής του χρόνου και κυρίως τι δώρα θα δώσουμε και θα παρουμε αντίστοιχα. Έχω τη εντύπωση όμως ότι δεν είναι αυτό το νόημα των ημερών, διαφεύγει σε όλους μας πως ήρθε στη γή ο ΧΡΙΣΤΟΣ μας, ενώ είναι το παν ήρθε ταπεινός και σεμνός, ενώ είναι ο βασιληάς των βασιλέων γεννήθηκε ανάμεσα σε ζώα. Όλοι το ξέρουμε και το λέμε, όμως μάλλον δεν το καταλαβαίνουμε, δεν μπορούμε και εμείς να τον μιμηθούμε σε αυτή την ασήμαντη όμως βαθιά φιλοσοφημένη πράξη, Ο ΘΕΟΣ ανάμεσα σε ζώα. Τόσο τεράστια είναι η απόσταση που μας χωρίζει από το ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ μας, δεν μπορούμε ούτε αυτή τη τόσο χαρακτιριστική ενέργεια να αντιληφθούμε και σε κάποιο βαθμό να την υιοθετήσουμε, όχι βέβαια να πηγαίνουμε τα παιδιά μας να γεννιώνται σε σταύλους ζώων, αλλά να είμαστε ταπεινοί, να μην έχουμε την έπαρση του σπουδαίου όταν είμαστε τελείως ασήμαντοι σ'αυτό το απέραντο σύμπαν, Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΑΘΟ ΘΕΟ μας που μας υπομένει καρτερικά.

Θα πρέπει όλοι όσοι έχουμε τη τύχη να μην έχουμε προβλήματα, υγείας κυρίως, να σκεπτόμαστε τον πλησίον μας, μια καλή κουβέντα στους ηλικιωμένους χωρίς οικογένεια, ένα μικρό δωράκι στους φτωχους συναθρώπους μας, μια ευχή και μια προσφορά στους άτυχους, ασθενείς που το έχουν ανάγκη. Το ότι σήμερα δεν έχουμε τίποτα δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε και αύριο, το ότι είμαστε υγιείς δεν σημαίνει ότι θα είμαστε συνέχεια. Εάν όμως είμαστε ταπεινοί τώρα θα είμαστε συνέχεια γιατι θα έχουμε αντιληφθεί το νόημα της έλευσης του ΧΡΙΣΤΟΥ στον κόσμο μας, αυτο και τίποτα αλλο, όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους. Ταπεινότητα και αγάπη για τον πλησίον μας!

Μάλλον πλησιάζει η ώρα που θα συναντήσει το θεό που τόσες φορές τον επικαλέσθηκε στη ζωή του. Εύχομαι πράγματι να είναι έτοιμος για αυτήν τη συνάντηση αφού ούτως ή αλλως όλοι θα πάμε κάποτε κοντά ΤΟΥ. Εύχομαι επίσης να μην αφήσει ο ΘΕΟΣ με τη σειρά του την αρρώστια να τον καταβάλει τόσο ώστε να προκαλεί οίκτο, δεν του αξίζει. Είναι ένα πραγματικός Έλληνας και τώρα πρέπει να αποδείξει ότι ήταν αντάξιος της θέσης που κατείχε τόσο καιρό.

Εμείς οι απλοί άνθρωποι με τα ελλατώματα μας ίσως και να φοβόμαστε αυτή τη στιγμή, αυτός όμως δεν πρέπει να φοβάται, πρέπει να είναι έτοιμος απο καιρό και με παρρησία να σταθεί στο κατώφλι της ζωής και να μας δείξει ότι οι αδυναμίες μας είναι ένα βαρύ φορτίο αυτής μόνο της ζωής και όχι παραπέρα. Η ζωή μας έτσι κι αλλιώς είναι μία στιγμή στη μεγάλη διάρκεια του χρόνου.

Χαίρομαι για αυτόν για την αξιοπρεπή  στάση που έχει δείξει τόσο καιρό μετά την αναγγελία της ασθένειας και με την σθεναρή στάση του απέναντι στις αντιξοότητες που παρουσιάσθηκαν κόντα στις ευχές όλων όσων τον αγαπούσαν πραγματικά.

Είμαι σιγουρος ότι έτσι θα μείνει μέχρι τέλους, πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ, άξιο τέκνο της ελληνικής φυλής!!!

Τελικά κανείς δε μπορεί ν' αποφύγει τη μοίρα του. Ακόμα και αυτοί που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας της εξουσίας, οποιασδήποτε εξουσίας, έχουν τη μοίρα τους, αυτή τη μοίρα που τους ακολουθεί από την ημέρα που θα ανοίξουν τα μάτια τους μέχρι την ώρα που θα τα κλείσουν. Ο ίδιος συμπαντικός κανόνας ισχύει και στην περίπτωση του Αρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου, αυτού του πανέξυπνου άνδρα που έφτασε στην κορυφή της εκκλησιαστικής εξουσίας και απ' εκεί πέρασε τα μηνύματα του.

Ο εκκλησιαστικός ηγέτης Χριστόδουλος θα κριθεί σαν τέτοιος από την Ιστορία, ο άνθρωπος Χριστόδουλος θα κριθεί και από εμάς τους ταπεινούς αυτής της πλάσης επειδή ακριβώς είναι σαν κι εμάς, είναι πάνω απ' όλα άνθρωπος με συναισθήματα, με αδυναμίες και με την αθρώπινη μοίρα. Όσο καιρό λοιπόν ήταν υγιής και δυνατός πρόβαλε ένα διαφορερικό πρόσωπο της εκκλησίας, ένα προσωπο ελκυστικό για τους νέους, ένα πρόσωπο διαφορετικό από τα σκυνθρωπά πρόσωπα που είχαμε συνηθίσει, εμείς οι παλαιότεροι τουλάχιστον, από τους προηγούμενους Αρχιεπισκόπους και όχι μόνο. Αυτό που όμως πρόβαλε τεχνηέντως ήταν η ελληνικότητα της ορθοδοξίας, είναι αυτό που μας διαφοροποιεί από τους υπόλοιπους της Δύσης και μας κάνει - τουλάχιστον στη Δυτική Ευρώπη και Αμερική - μοναδικούς, μας απαλλάσσει από τις αμαρτίες της Καθολικής Εκκλησίας κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα κυρίως. Πράγματι η συμπεριφορά των Ελλήνων προς τους άλλους λαούς ανέκαθεν ήταν διαφορετική, η βία δεν ήταν συνυφασμένη με το ελληνικό στοιχείο όταν εξαπλωνόταν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα με τις αποικίες σε όλο τον κόσμο. Θα ήταν άδικο να θεωρούμασταν ίσοι με τους άλλους αποικιοκράτες - μετέπειτα - οι οποίοι προέβησαν σε απίστευτης αγριότητας ενέργειες κατά τη διάρκεια των εποχών της αποικιοκρατείας τους.

Εντέλει και με δεδομένο ότι ο δυτικός πολιστιμός είναι συνέχεια του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, πρέπει να τονίζεται η διαφορετικότητα του ελληνισμού σε κάθε ευκαιρία. Αυτή την ευθύνη φάινεται ότι την είχε αναλάβει από μόνος του ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, βλέποντας ότι οι πολιτικοί αδιαφορούσαν ή επιμελώς το απέφευγαν, και χρησιμοποιώντας την ορθοδοξία σαν μοναδική και αποκλειστικά ελληνική εκδοχή του χριστιανισμού στη Δύση δήλωνε παντού και σε κάθε ευκαιρία την Αξία και τη διαφορετικότητα του Ελληνισμού.

Γι' αυτόν το λόγο και μόνο του είμαστε ευγνώνονες

 Έτσι ξαφνικά μία ημέρα έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο επειδή δεν αισθανόταν καλά, η συνέχεια ήταν συγκλονιστική τα αποτελέσματα ήταν απελπιστικά και η διάγνωση πέραν πάσης αμφιβολίας, δε μπορούσε να διανοηθεί τι είχει συμβεί και ίσως να μη το καταλαβει ποτέ. Το τέλος φαίνεται στο βάθος και αυτός δεν έχει καταλάβει τίποτα, είναι τραγικό έχει μικρά παιδιά και τον έχουν ανάγκη κι όμως δεν έχει πολύ χρόνο να μείνει μαζί μας, σύντομα θα πέσει η αυλαία και δεν είναι καν 55, ούτε το βιβλιάριο του δεν έχει χρησιμοποιήσει, είναι απίστευτο φεύγει χωρίς να το καταλάβει και εμείς δε το πιστεύουμε αν και είμαστε σίγουροι ότι θα συμβεί.

Η ζωή πράγματι είναι απροσδόκητη, οι στιγμές που μας επιφυλάσσει μερικές φορές είναι απίστευτες, είναι σαν να τιμωρούμαστε για κάτι που δεν έχουμε κάνει, λες και έχουν συνωμοτήσει όλες οι δυνάμεις του σύμπαντος εναντίον μας, εναντίον ημών που είμαστε ασήμαντοι και αμέτοχοι σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μία ερώτηση μένει να πλανάται αναπάντητη

ΓΙΑΤΙ?