Είναι τα παιδιά που ζουν στη σκιά της απαίσιας κοινωνίας που έχτισαν με τόσο πάθος  οι παπούδες μας, οι μπαμπάδες μας και τώρα συνεχίζουμε εμείς σαν γνήσιοι απόγονοι τους. Είναι σαν τα φαντάσματα που ξαφνικά έρχονται να ταράξουν την ησυχία μας και να μας θυμίσουν ότι για όλα τα εγκληματα υπάρχει η τιμωρία που όσο περισσότερο αργεί τόσο πιο φρικτή είναι.

Κανείς μας δε νοιάζεται πως γίνονται έτσι τα παιδιά αυτά,  ίσως επειδή δεν είναι τα δικά μας. Κανείς μα κανείς δε τα προσέχει όταν τα βλέπει στο δρόμο να κυκλοφορούν με το χαρακτηριστικό τους ντύσιμο. Όταν όμως εμφανίζονται σαν τους δαίμονες με τις μολώφ στα χέρια όλοι κάνουν το σταυρό τους να μην του συναντήσουν στο δρόμο τους και κυρίως να μην έχουν στόχο το μαγαζί τους.

Όλοι κάτι έχουν να πουν και να τους κατηγορήσουν, κανείς όμως δεν αναφέρει εάν του πέφτει μερίδιο ευθύνης για το πως τόσο πολοί νέοι άνθρωποι έχουν τόσο θυμό για εμάς τους βολεμένους και δεν αναφέρομαι στα πλουσιόπαιδα που πηγαίνουν για πλάκα έτσι για να σπάσουν την ανία τους, αλλά σ' αυτούς που βιώνουν την πραγματικότητα με το πιο σκληρό της πρόσωπο.

Είναι αυτοί που σε πολύ μικρή ηλικία διαπιστωσαν ότι δεν πρέπει να κάνουν όνειρα, ότι η κοινωνία είναι φτιαγμένη χωρίς αυτούς, ότι θα ζουν μόνιμα στη σκιά της και ότι αυτό είναι σχεδόν αδύνατον να αλλάξει. Τότε είναι που η απόγνωση οπλίζει το χέρι τους και τους τυφλώνει, τότε είναι που τους αισθάνεται η κοινωνία,  τότε είναι που λαμπαδιάζει η πόλη και τότε δυστυχώς ειναι που όλοι τους ανακαλύπτουν και τους δίνουν και ονόματα - πανομοιότυπα - ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ, ναι έτσι τους ονομάζουμε γιατί δεν τους βλέπουμε γιατί δεν τους γνωρίζουμε, γιατί τους αγνοούμε. Προφανώς και τους κατηγορούμε, επειδή μα χαλάνε την ησυχία και κυρίως επειδή μας θυμίζουν τις ενοχές μας.

Είναι οι ερινύες μας που δε μας αφήνουν να χαρούμε το έργο μας, τον όμορφο κόσμο τον αγγελικά πλασμένο.

 

Κάποιες φορές η ζωή παίζει παιχνίδια στους ανθρώπους που τους σημαδεύουν για πάντα και όταν λέω για πάντα εννοώ στους αιώνες των αιώνων. Έτσι λοιπόν και για τα παιδιά που πήγαν στο Αλβανικό μέτωπο τους έμελε οι παράτολμες και ηρωϊκές τους πράξεις να τους κατατάξουν, πολύ δίκαια, στον Πάνθεον των Ελλήνων ηρώων. Ένας χώρος όπου ήδη βρίσκονται σε περίοπτη θέση οι φύλακες των θερμοπυλών, του Μαραθώνα και  τόσοι ήρωες της επανάσταστης του 1821 και που αποτελεί το κρυφό όνειρο όλων των Ελλήνων - κι ας μη το δείχνουν - όλων αυτών που μεγάλωσαν με τα ιδανικά της πατρίδας μας και με το βάρος της ιστορίας της, που μοιραία προσδιορίζουν, σαν αιώνια πυξίδα, τις πράξεις μας όταν η Πατρίδα μας το ζητήσει..

Αυτά λοιπόν τα παιδιά, που στην πραγματικότητα είναι οι παππουδες ή οι πατεράδες μας, πολέμησαν με ελλειπή οπλισμό, χωρίς μέσα και με μοναδικό εφόδιο την αγάπη για την Πατρίδα. Είχαν την τύχη να τους δοθεί η ευκαιρία να φανούν αντάξιοι απόγονοι σπουδαίων προγόνων και  το απέδειξαν περίτρανα. Έμειναν στην ιστορία σαν ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΑΙΔΙΑ χιλιοτραγουδισμένα. Οι ηρωϊκές τους φιγούρες μέσα από τους πινακες του Αλεξανδράκη στα σχολεία και μετέπειτα στους στρατώνες μας γαλούχησαν στις παντοτινές αξίες και τα ιδανικά της φυλής μας.

Η Ιστορία της Πατρίδας μας είναι γεμάτη από ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΑΙΔΙΑ, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο γνωστά, όλα όμως άξια τέκνα της να αποτελούν για όλους εμάς φωτεινά παραδείγματα στο διάβα της της ζωής μας!

Πρέπει όμως όλοι μας να τους θυμόμαστε καθημερινά κι όχι μόνο στις Εθνικές Επετείους.

Χθες στις 12.10.2008 ήταν η ημέρα αφιερωμένη, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, στον Μακεδονικό Αγώνα. Αυτή η ημέρα είναι που πρέπει το μυαλό μας να πηγαίνει σ' αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για να μείνει η Μακεδονία μας έλεύθερη και Ελληνική. Όταν μιλάμε για Μακεδονικό Αγώνα στο μυαλό μας έρχεται ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ Παύλος Μελάς, το παληκάρι που παράτησε οικογένεια και φίλους και ήρθε να δώσει τη ζωή του για τη σωτηρία της Μακεδονίας μας. Υπήρξαν βέβαια και άλλοι λιγότερο γνωστοί ήρωες που πολέμησαν με πάθος για τον ίδιο σκοπό με τον Παύλο Μελά, με το πέρασμα του χρόνου όμως ξεθώριασαν οι λεπτομέριες και έμεινα τα βασικά στοιχεία της ιστορίας, έτσι παρέμεινε στη θύμηση μας το όνομα του Παύλου Μελά και των άλλων. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, πρέπει όμως έστω κι έτσι να τους ενθυμούμαστε, αποτίωντας το στοιχειώδη φόρο τιμής σ' αυτούς που άφησαν ορφανά τα παιδιά τους και χήρες τις γυναίκες τους για να μπορούμε σήμερα εμείς οι νεοέλληνες να αισθανόμαστε ελεύθεροι Μακεδόνες Έλληνες.

Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους δεν έχουν μέλλον!!!!!!

Η ιστορία της χώρας μας έχει τόσο πολλές λαμπρές σελίδες που κάποιες απ' αυτές μοιραία περνούν σε δεύτερη μοίρα, όμως η αξία όλων είναι ανεκτίμητη και πως θα μπορούσε να γινόταν αλλιώς όταν όλες αυτές έχουν γραφτεί με αίμα ηρώων επωνύμων και ανωνύμων, όμως ηρώων, που δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχουν επειδή τη θέση του έχουν πάρει τυχοδιώκτες πολιτικοί και ρασοφόροι επενδυτές!!!!

ΔΥΣΤΥΧΩΣ