Είναι τα παιδιά που ζουν στη σκιά της απαίσιας κοινωνίας που έχτισαν με τόσο πάθος  οι παπούδες μας, οι μπαμπάδες μας και τώρα συνεχίζουμε εμείς σαν γνήσιοι απόγονοι τους. Είναι σαν τα φαντάσματα που ξαφνικά έρχονται να ταράξουν την ησυχία μας και να μας θυμίσουν ότι για όλα τα εγκληματα υπάρχει η τιμωρία που όσο περισσότερο αργεί τόσο πιο φρικτή είναι.

Κανείς μας δε νοιάζεται πως γίνονται έτσι τα παιδιά αυτά,  ίσως επειδή δεν είναι τα δικά μας. Κανείς μα κανείς δε τα προσέχει όταν τα βλέπει στο δρόμο να κυκλοφορούν με το χαρακτηριστικό τους ντύσιμο. Όταν όμως εμφανίζονται σαν τους δαίμονες με τις μολώφ στα χέρια όλοι κάνουν το σταυρό τους να μην του συναντήσουν στο δρόμο τους και κυρίως να μην έχουν στόχο το μαγαζί τους.

Όλοι κάτι έχουν να πουν και να τους κατηγορήσουν, κανείς όμως δεν αναφέρει εάν του πέφτει μερίδιο ευθύνης για το πως τόσο πολοί νέοι άνθρωποι έχουν τόσο θυμό για εμάς τους βολεμένους και δεν αναφέρομαι στα πλουσιόπαιδα που πηγαίνουν για πλάκα έτσι για να σπάσουν την ανία τους, αλλά σ' αυτούς που βιώνουν την πραγματικότητα με το πιο σκληρό της πρόσωπο.

Είναι αυτοί που σε πολύ μικρή ηλικία διαπιστωσαν ότι δεν πρέπει να κάνουν όνειρα, ότι η κοινωνία είναι φτιαγμένη χωρίς αυτούς, ότι θα ζουν μόνιμα στη σκιά της και ότι αυτό είναι σχεδόν αδύνατον να αλλάξει. Τότε είναι που η απόγνωση οπλίζει το χέρι τους και τους τυφλώνει, τότε είναι που τους αισθάνεται η κοινωνία,  τότε είναι που λαμπαδιάζει η πόλη και τότε δυστυχώς ειναι που όλοι τους ανακαλύπτουν και τους δίνουν και ονόματα - πανομοιότυπα - ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΟΙ, ναι έτσι τους ονομάζουμε γιατί δεν τους βλέπουμε γιατί δεν τους γνωρίζουμε, γιατί τους αγνοούμε. Προφανώς και τους κατηγορούμε, επειδή μα χαλάνε την ησυχία και κυρίως επειδή μας θυμίζουν τις ενοχές μας.

Είναι οι ερινύες μας που δε μας αφήνουν να χαρούμε το έργο μας, τον όμορφο κόσμο τον αγγελικά πλασμένο.

 

Κάποιες φορές η ζωή παίζει παιχνίδια στους ανθρώπους που τους σημαδεύουν για πάντα και όταν λέω για πάντα εννοώ στους αιώνες των αιώνων. Έτσι λοιπόν και για τα παιδιά που πήγαν στο Αλβανικό μέτωπο τους έμελε οι παράτολμες και ηρωϊκές τους πράξεις να τους κατατάξουν, πολύ δίκαια, στον Πάνθεον των Ελλήνων ηρώων. Ένας χώρος όπου ήδη βρίσκονται σε περίοπτη θέση οι φύλακες των θερμοπυλών, του Μαραθώνα και  τόσοι ήρωες της επανάσταστης του 1821 και που αποτελεί το κρυφό όνειρο όλων των Ελλήνων - κι ας μη το δείχνουν - όλων αυτών που μεγάλωσαν με τα ιδανικά της πατρίδας μας και με το βάρος της ιστορίας της, που μοιραία προσδιορίζουν, σαν αιώνια πυξίδα, τις πράξεις μας όταν η Πατρίδα μας το ζητήσει..

Αυτά λοιπόν τα παιδιά, που στην πραγματικότητα είναι οι παππουδες ή οι πατεράδες μας, πολέμησαν με ελλειπή οπλισμό, χωρίς μέσα και με μοναδικό εφόδιο την αγάπη για την Πατρίδα. Είχαν την τύχη να τους δοθεί η ευκαιρία να φανούν αντάξιοι απόγονοι σπουδαίων προγόνων και  το απέδειξαν περίτρανα. Έμειναν στην ιστορία σαν ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΑΙΔΙΑ χιλιοτραγουδισμένα. Οι ηρωϊκές τους φιγούρες μέσα από τους πινακες του Αλεξανδράκη στα σχολεία και μετέπειτα στους στρατώνες μας γαλούχησαν στις παντοτινές αξίες και τα ιδανικά της φυλής μας.

Η Ιστορία της Πατρίδας μας είναι γεμάτη από ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΠΑΙΔΙΑ, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο γνωστά, όλα όμως άξια τέκνα της να αποτελούν για όλους εμάς φωτεινά παραδείγματα στο διάβα της της ζωής μας!

Πρέπει όμως όλοι μας να τους θυμόμαστε καθημερινά κι όχι μόνο στις Εθνικές Επετείους.

Χθες στις 12.10.2008 ήταν η ημέρα αφιερωμένη, όπως κάθε χρόνο άλλωστε, στον Μακεδονικό Αγώνα. Αυτή η ημέρα είναι που πρέπει το μυαλό μας να πηγαίνει σ' αυτούς που έδωσαν τη ζωή τους για να μείνει η Μακεδονία μας έλεύθερη και Ελληνική. Όταν μιλάμε για Μακεδονικό Αγώνα στο μυαλό μας έρχεται ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ Παύλος Μελάς, το παληκάρι που παράτησε οικογένεια και φίλους και ήρθε να δώσει τη ζωή του για τη σωτηρία της Μακεδονίας μας. Υπήρξαν βέβαια και άλλοι λιγότερο γνωστοί ήρωες που πολέμησαν με πάθος για τον ίδιο σκοπό με τον Παύλο Μελά, με το πέρασμα του χρόνου όμως ξεθώριασαν οι λεπτομέριες και έμεινα τα βασικά στοιχεία της ιστορίας, έτσι παρέμεινε στη θύμηση μας το όνομα του Παύλου Μελά και των άλλων. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, πρέπει όμως έστω κι έτσι να τους ενθυμούμαστε, αποτίωντας το στοιχειώδη φόρο τιμής σ' αυτούς που άφησαν ορφανά τα παιδιά τους και χήρες τις γυναίκες τους για να μπορούμε σήμερα εμείς οι νεοέλληνες να αισθανόμαστε ελεύθεροι Μακεδόνες Έλληνες.

Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι λαοί που ξεχνούν την ιστορία τους δεν έχουν μέλλον!!!!!!

Η ιστορία της χώρας μας έχει τόσο πολλές λαμπρές σελίδες που κάποιες απ' αυτές μοιραία περνούν σε δεύτερη μοίρα, όμως η αξία όλων είναι ανεκτίμητη και πως θα μπορούσε να γινόταν αλλιώς όταν όλες αυτές έχουν γραφτεί με αίμα ηρώων επωνύμων και ανωνύμων, όμως ηρώων, που δυστυχώς σήμερα δεν υπάρχουν επειδή τη θέση του έχουν πάρει τυχοδιώκτες πολιτικοί και ρασοφόροι επενδυτές!!!!

ΔΥΣΤΥΧΩΣ

 

Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτά τα παιδιά και μπορούμε να λέμε κι εμείς στα δικά μας σε κάποιον να μοιάσουν. Όχι για τις Ολυμπιακές επιτυχίες, αλλά για την φιλοσοφία της ζωής, που την εκφράζουν με απλά ελληνικά όταν μιλάνε και με απίστευτες επιτυχίες όταν αγωνίζονται.

Ο Αλέξανδρος λοιπόν ο ΝικολαΪδης χθες αγωνιζόμενος έπαιξε τέσσερις αγώνες για να παιξει στον τελικό με τον Κορεάτη αντίπαλο του σε ένα αγώνισμα που ανέπτυξαν με κάθε λετπομέρεια οι Κορεάτες. Πάλαιψε μέχρι το τέλος κι έχασε στις λεπτομέρειες, οι οποίες λεπτομέρειες σε τέτοιες περιπτώσεις καθορίζουν το αποτέλεσμα.

Θέλω καταρχήν να θυμίσω ότι στην Αρχαία ΕΛΛΑΔΑ, γκρέμιζαν τα τείχη για να περάσουν οι Ολυμπιονίκες σε οποιοδήποτε αγώνισμα, έτσι και σήμερα δεν έχει σημασία σε ποιό αγώνισμα κερδίζεις μετάλιο το θέμα είναι ότι είναι Ολυμπιακό μετάλιο.

Για την περίπτωση λοιπόν του δικού μας αθλητή που έχασε στις λεπτομέρειες ένα χρυσό μετάλιο και για τον τρόπο που το έχασε δεν είδα του λαλίστατους προέδρους, που αυτές τις ημέρες ακούγαμε καθημερινά να στάζουν χολή για τους αθλητές μας που κατηγορήθηκαν για λήψη ουσιών να κάνουν τη παραμικρή δήλωση συμπαράστασης ή διαμαρτυρίας για τον τρόπο που αντιμετωπίζονται οι αθλητές μας σε αγωνίσματα που κυριαρχούν άλλοι. Είναι θέμα δημοσίων σχέσεων πως να πουν κάποια κουβέντα παραπάνω θα χαλάσουν την εικόνα τους που κτίζουν χρόνια τώρα, ενώ για τους αθλητές μας μπορούν να λένε ότι θέλουν ποιόν να φοβηθούν. Δυστυχώς στην Ελλάδα δύσκολα λέγεται το μπράβο και πολύ εύκολα ανάθεμα.

Ο Αλέξανδρος λοιπόν μιλώντας στου δημοσιοφράφους μετά τον αγώνα είπε καταπλητκικά πράγματα, είπε για ένα κατεξοχήν ατομικό άθλημα ότι δεν αγωνίζεται μόνος του αλλά ολόκληρη η ομάδα που συνεργάζεται. Δείχνει μεγαλείο ψυχής αυτή η δήλωση από ένα παιδί της διπλανής πόρτας, που αγωνίζεται σκληρά για να μπορεί ναν κάνει επιτυχίες σε συνοχόμενες Ολυμπιάδες. Δεν είπε κουβέντα για τον τρόπο που έχασε το Ολυμπιακό μετάλιο, όταν όλοι είδαμε το Κουβανό αθλητή να δέρνει το διατητή που τον αδίκησε (ίσως και καλά του έκανε εάν ήταν εξώφθαλμή η αδικία). Είπε πως έφθασε να είναι παρών σε δεύτερη συνχόμενη Ολυμπιάδα στον τελικό του αγωνίσματος (που είναι άραγε ο χρυσός Ολυμπιονίκης της Αθήνας), κάτι που λίγο πολύ όλοι υποθέτουμε με σκληρή δουλειά και πολλές στερήσεις και κυρίως προσήλωση στον στόχο που είνα πάντοτε η νίκη, το είπε ευθέως και χωρίς περιστροφές, παλεύω μόνο για τη νίκη. Τέλος είπε το καταπληκτικό ότι θα άλλαζε τα δύο ασημένια μετάλια με ένα χρύσό, επειδή ακριβώς είναι εγωιστής και παθιασμένος με το στόχο που πάντοτε είναι η νίκη. Τα περί συμμετοχής κι άλλα που λέγονται από τους χαμένους είναι δικαιολογίες για τα ΜΜΕ, όλοι τη νίκη στοχεύουν και γι' αυτήν άγωνίζονται.

Αυτός λοιπόν είναι ο Αλέξανδρος μας, όλων των Ελλήνων, αγωνιστής, παλληκάρι και ευθύς όπως πρέπει να είμαστε όλοι μας, ένα παιδί που κρατάει ψηλά την αξιοπρέπεια των ελλήνων αθλητών, ένας αθλητής που έχει αγωνισθεί δε δύο τελικούς Ολυμπιακών αγώνων και δήλωσε ότι μεγαλύτερη στιγμή στη ζωή του ήταν τότε που έγινε ο πρώτος λαμπαδηδρόμος στην Ολυμπία.

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕ για όλα αυτά που κάνεις και κύριως γι' αυτά που λές............

Καλά αυτό το έργο το έχουμε δει πολλές φορές!!!

Τώρα όλοι έγιναν κατήγοροι, όλοι οι κομπλεξικοί βγάζουν τις ανασφαλιές τους, όλοι μα όλοι οι έγιναν κριτές όλων. Τώρα ανακάλυψαν τη ντόπα, δεν την ήξεραν πριν και άν ακόμα την ήξεραν το έκαναν γαργάρα, όταν πανυγήριζαν με τα χρυσά του Κεντέρη δε πέρασε από το μυαλό τους μήπως ο Κωστάκης μας ήταν ντοπέ. Όταν η Πατουλίδου αναφώνησε το περίφημο "για την Ελλάδα ρε γαμώτο το........" κανείς δε σκέφθηκε ότι μπορεί εκείνο το χρύσό να μην ήταν καθαρό. Όταν η Φανή άφηνε στους Ολυμπιακούς της Αθήνας τις αντιπάλους της δέκα μέτρα πίσω κανείς δε σκέφθηκε πως έγινε αυτό ξαφνικά. Από που ήρθε αυτός ο πύραυλος, πως έγινε και όλες έβλεπαν την πλάτη της. Όλοι τότε έτρεχαν να βγάλουν μία φωτογραφια δίπλα της μήπως και πάρουν λίγη λάμψη το λιγδιασμένα και βαμένα κορακί μαλλιά τους.........

Όχι κύριοι δεν είναι έτσι, εάν αμφιβάλεις για κάτι το λες εξ αρχής, εκφράζεις διακριτικά την άποψη σου όταν έχεις την αμφιβολία και όχι όταν σκάσει το παραμύθι βαράς για βγάλεις το άχτι σου.

Ναι η ντόπα είναι έγκλημα και σαν έγκλημα πρέπει να αντιμετωπίζεται, όχι όμως από τη μία να σφυρίζεις αδιάφορα όταν συντελείται το έγκλημα και απο την άλλη να είσαι καταπέλτης σαν το κύριο Κυριακού που λέει ότι δε θέλει να προφέρει ούτε τα ονόματα των αθλητών που κατηφορούνται για ντοπάρισμα.

Εάν είστε μάγκες, που δεν ειστε, πέστε ευθέως την άποψη σας για όλους και για όλα, μη κρύβεστε πίσω από δάκτυλο σας. Πέστε μας τι πιστεύετε ότι συμβαίνει στον ελληνικό πρωταθλητισμό, η ντόπα είναι κατεστημένο ή εξαίρεση. Πέστε εάν είστε μάγκες χωρίς ονόματα, μόνο πέστε το τώρα και όχι κατόπιν έορτής.........

Η ώρα της ΓΗΣ μας ήταν η 20.00 στις 29.03.2008 και όλοι όσοι το γνώριζαν θάπρεπε να κάνουν το αυτονόητο να κατεβάσουν τους διακόπτες. Μία ώρα δίχως ρεύμα στον καθένα μας δεν κοστίζει τίποτα, για τον πλανήτη μας, γι' αυτήν την καταπράσινην σφαίρα που μας φιλοξενεί όλους θα ήταν μιά βαθειά ανάσα. Ας τη δώσουμε λοιπόν και άλλη φορά, πολλές φορές θάλεγα εγώ.

Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι με υπέροχες εμπνεύσεις, με καταπληκτικές ιδέες, που μας καλούν να κάνουμε όλοι μαζί αυτό που θάπρεπε να κάνουν οι κρατούντες.

Ευτυχώς που υπάρχουν άνθρωποι ευαίσθητοι που μπορούμε όλοι μαζί να ενώσουμε τις αγωνίες μας και να τις κάνουμε μιά βροντερή φωνή που θα αναγκάσει τους ηγέτες των λαών να τους ακούσουν. Εμείς όλοι πρέπει να συνεχίσουμε να προσπαθούμε για να γίνει σαφές ότι οι λαοί θα πάρουν την υπόθεση του περιβάλλοντος στα χέρια τους. Ότι πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα μας παρακινούν να κάνουμε ότιι πρέπει για το μέλλον του πλανήτη μας, για το μέλλον των γενεών που έρχονται και κινδυνεύουν να μη δουν το πλανήτη μας όπως τον αντικρύσαμε εμείς.

Ευχαριστούμε την WWF Αυστραλίας για την καταπληκτική ιδέα που είχαν.

Την επόμενη φορά να είμαστε διπλάσιοι!!!

Ήταν εκεί ο μεγάλος Έλλην διανοούμενος Κώστας Ζουράρης, ήταν εκεί για να φωτίσει την καθημερινή και κυρίως νυκτερινή μας ρουτίνα, ευτύχως που ήμουν και εγώ εκεί για να με αγγίξει το φως του, που πλημμυρίζει  Ελλάδα, να τον ακούσω να απαγγέλει Σεφέρη, να μιλάει για Περικλή τον λες και ήταν φίλοι, να μιλάει για την ελληνική γλώσσα, που κάποιοι έχουν βάλει στο στόχαστρο επειδή είναι μοναδική πηγή πνευματικού πλούτου  και να φουντώνει, να χρησιμοποιεί εναλλάξ την αρχαία ελληνική με την νεοελληνική για να μας θυμίζει ότι απο εκεί ξεκινήσαμε και δυστυχώς εδώ καταλήγουμε.

Ο λόγος αυτής της συγκέντρωσης ήταν το βιβλίο της ΣΤ' Δημοτικού με τα απίθανα αστεία που έγραφε - ευτυχώς που αποσύρθηκε - και τις ιστορικές ανακρίβειεις και παραλήψεις που ήταν γεμάτο. Ήταν ο μπροστάρης στον αγώνα της απόσυρσης του θλιβερού αυτού βιβλίου, που ήρθε να μας θυμίσει ότι υπάρχουν και σήμερα εφιάλτες, σύγχρονοι με άλλα μέσα στη διάθεση τους, αλλά το ίδιο προδότες και ίσως χειρότερα, γιατί τότε υπήρχαν ήρωες να τους αντιμετωπίσουν σήμερα δυστυχως δεν ύπάρχουν.

Έγραψε ένα βιβλίο αφιερωμένο στον αγώνα εναντίον όλων αυτών που μοναδικό σκοπό έχουν να κάνουν τα παιδιά μας άμορφη μάζα καταναλωτών των προϊόντων των πολυεθνικών της παγκοσμιοποίησης.

Βέβηλα, κύβδηλα σκύβαλα αυτός είναι ο τίτλος που έδωσε στο βιβλίο  του.

Φλογερός πατριώτης είναι ο προσδιορισμός που του δίνει η Πατρίδα του!

Πόσο σημαντικό είναι να είσαι σπουδαίος και όμως τόσο απλός, να μπορείς να δείχνεις τα μυστικά της τέχνης σου απλόχερα και να το διασκεδάζεις, να ζωγραφίζεις ένα όμορφο πίνακα σε μισή ώρα και ταυτόχρονα να παίζεις με το σκιουράκι στη τσέπη σου.

Ο Bob Ross είναι ή μάλλον ήταν - γιατί ο θεός παίρνει μαζί του τους ωραίους - ένας απίθανος τύπος, ένα σπουδαίος καλλιτέχνης και ένας ευαίσθητος άνθρωπος. Ηταν αυτός που έδωσε σε πολύ κόσμο τη δυνατότητα να προσπαθήσει να ζωγραφισει, να κάνει κάτι που του φαινόταν αδύνατο πριν, να νιώσει ότι η δημιουργία πέρα από ταλέντο είναι και γνώση μυστικών, τεχνικών, κυρίως όμως προσπάθεια.

Αυτό όμως που είναι εντυπωσιακό είναι η αγάπη αυτού του ανθρώπου για τα ζώα, τα άγρια ζώα του δάσους, δείχνοντας έτσι το μεγαλείο της ψυχής του, την απεραντοσύνη του χαρακτήρα του. Έχοντας σχεδόν πάντοτε και ένα σκιουράκι στη τσέπη του πουκαμίσου του σου έδεινε την εντύπωση πως τα ζώα επικοινωνούν μαζί του, τον εμπειστεύονται και τον αγαπούν, άλλωστε δεν ήταν τα μόνα και εμείς έχουμε την ευκαιρία έστω και τώρα που έφυγε από κοντά μας να τον αγαπούμε και να τον θαυμάζουμε για όλα όσα μας δείχνει καθημερινά μέσα από τις εκπομπές του στην ΕΤ3. Ας είναι καλά εκεί στην κοινωνία των αγγέλων και ας κάνει και καμιά σκέψη για μας, όπως θα κάνει σίγουρα για το ζωάκια του που άφησε ορφανά φεύγοντας για το μεγάλο ταξίδι.

Ντροπή σ'αυτούς που σκέφθηκαν να πάρουν στα χαρτιά ένα παιχνίδι πού έχασαν στο γήπεδο, ίσως να μη υπολόγισαν την ιστορία του συλλόγου που εκπροσωπούν, ίσως να έχουν κακούς συμβούλους, ίσως να μην έχουν ιδρώσει ποτέ σε αγωνιστικό χώρο ούτε για jogging, για οποιοδήποτε λόγο κι αν το σκέφθηκαν είναι μεγάλη ντροπή. Ας σκεφθούν καλύτερα τις ενέργειες τους, δε χρειαζόμαστε τίτλους στα χαρτιά, δεν έχουμε ανάγκη απο πρακτικές άλλων, το γήπεδο είναι ο καθρέπτης μιάς ομάδας, μπορεί να είναι τυχερή μπορεί άτυχη, όμως στο γήπεδο δείχνει τι αξίζει.

Προσοχή σκεφθείτε καλύτερα τις ενέργειες σας, θα μας κάνετε να ντρεπόμαστε χρόνια, όπως τους άλλους που πήραν κύπελο με την τάπα του Βράνκοβιτς.

Έφθασε κι αυτή η ώρα, όπως άλλωστε θα γίνει μ' όλους εμάς τους άλλους, έφυγε από κοντά μας αξιοπρεπής και ταπεινός, αποδέχθηκε τη μοίρα του σαν άνθρωπος και δεν έκρυψε τίποτα απ' όλους μας , τους ενδιαφερόμενους, τους περιέργους, τους αναμένοντες. Τώρα που έπαψε πλέον να είναι παρών και αποτελεί πλέον παρέλθόν θα φανεί πόσο σημαντική ήταν η προσωπικότητα του, θα δούμε εάν ο επόμενος φανεί αντάξιος του στο δυναμικό χαρακτήρα του, στην απέραντη αγάπη του για το έθνος μας που φθίνει μέρα με τη μέρα. Είχε καταφέρει να συνδέσει άρρηκτα στις συνειδήσεις μας την ορθοδοξία με τον ελληνισμό, να αναδείξει τη διαφορετικότητα του λαού μας από τους άλλους λαούς. Είχε φέρει πιο κοντά στην εκκλησία τους νέους. μπορείν να μη πηγαίνουν συχνά όμως την αποδέχονται και τηρούν τους κανόνες της. Είχε κατέβει από το γυάλινο πύργο του κοντά στο λαό, επεδιώκε την επαφή μαζί του, ο κόσμος μπορούσε να του μιλήσει, να του φιλήσει το χέρι και να πάρει την ευλογία του, για όσους πίστευαν σ' αυτά.

Τώρα πλέον είναι μαζί με το Θεό, κοντά Του, δίπλα Του, μακρυά Του δεν έχει μεγάλη σημασία, πάντως δεν είναι πια μαζί μας. Έφυγε από τον υλικό κόσμο μας και πήγε εκεί που δεν υπάρχουν οι πειρασμοί, τα πάθη, η εξουσία. Σε μας έμεινε η ανάμνηση ενός γνήσιου Έλληνα και ενός μεγάλου εκκλησιαστικού ηγέτη.

Επιτέλους βάλτε τους τίτλους του τέλους!!!

Ο άνθρωπος είναι με το ένα πόδι στον .............. άλλο κόσμο

Η άλλη στη φυλακή για εκβιασμό λέει..............

Άραγε εμείς θα μπορέσουμε να σηκώσουμε κεφάλι εάν μας βάλουν χέρι?

Θα μπορέσουμε να αποφύγουμε τους σκόπελους του συστήματος?

Θα ακουστεί η φωνή μας εάν φωνάξουμε?

Ή μήπως θα βρεθούμε στη φυλακή?

Το θέμα εάν πουλάει η ιστορία, εάν μπορεί να εξαργυρωθεί όλα τα άλλα είναι μικρής σημασίας γι'αυτούς.

Κλείστε λοιπόν την τηλεόραση και σερφάρετε στο διαδίκτυο, εκεί ίσως βρείτε φίλους να σας ακούσουν η ακόμα και να συνομιλήσουν μαζί σας

Εδώ η κοινωνία μας είναι περισσότερο δημοκρατική ακούγονται όλες οι φωνές.........

Οι άγιες ημέρες είναι προ των πυλών θα 'λεγα, σχεδόν έφθασαν και εμείς όλοι είμαστε αφοσιωμένοι στο που θα κάνουμε ρεβεγιόν, που θα βρισκόμαστε την ώρα της αλλαγής του χρόνου και κυρίως τι δώρα θα δώσουμε και θα παρουμε αντίστοιχα. Έχω τη εντύπωση όμως ότι δεν είναι αυτό το νόημα των ημερών, διαφεύγει σε όλους μας πως ήρθε στη γή ο ΧΡΙΣΤΟΣ μας, ενώ είναι το παν ήρθε ταπεινός και σεμνός, ενώ είναι ο βασιληάς των βασιλέων γεννήθηκε ανάμεσα σε ζώα. Όλοι το ξέρουμε και το λέμε, όμως μάλλον δεν το καταλαβαίνουμε, δεν μπορούμε και εμείς να τον μιμηθούμε σε αυτή την ασήμαντη όμως βαθιά φιλοσοφημένη πράξη, Ο ΘΕΟΣ ανάμεσα σε ζώα. Τόσο τεράστια είναι η απόσταση που μας χωρίζει από το ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ μας, δεν μπορούμε ούτε αυτή τη τόσο χαρακτιριστική ενέργεια να αντιληφθούμε και σε κάποιο βαθμό να την υιοθετήσουμε, όχι βέβαια να πηγαίνουμε τα παιδιά μας να γεννιώνται σε σταύλους ζώων, αλλά να είμαστε ταπεινοί, να μην έχουμε την έπαρση του σπουδαίου όταν είμαστε τελείως ασήμαντοι σ'αυτό το απέραντο σύμπαν, Σ'ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΑΘΟ ΘΕΟ μας που μας υπομένει καρτερικά.

Θα πρέπει όλοι όσοι έχουμε τη τύχη να μην έχουμε προβλήματα, υγείας κυρίως, να σκεπτόμαστε τον πλησίον μας, μια καλή κουβέντα στους ηλικιωμένους χωρίς οικογένεια, ένα μικρό δωράκι στους φτωχους συναθρώπους μας, μια ευχή και μια προσφορά στους άτυχους, ασθενείς που το έχουν ανάγκη. Το ότι σήμερα δεν έχουμε τίποτα δεν σημαίνει ότι δεν θα έχουμε και αύριο, το ότι είμαστε υγιείς δεν σημαίνει ότι θα είμαστε συνέχεια. Εάν όμως είμαστε ταπεινοί τώρα θα είμαστε συνέχεια γιατι θα έχουμε αντιληφθεί το νόημα της έλευσης του ΧΡΙΣΤΟΥ στον κόσμο μας, αυτο και τίποτα αλλο, όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους. Ταπεινότητα και αγάπη για τον πλησίον μας!

Περιμέναμε πολύ!! όμως άξιζε τον κόπο, όλοι ήμασταν έτοιμοι απο καιρό, το δικαιούμασταν αυτό το βράδυ, ήταν φανταστικό, ονειρώδες, ανεπανάληπτο. Οι στιγμές που ζήσαμε προχθές θα μείνουν βαθειά χαραγμένες στη μνήμη μας, έτσι είναι όλες οι μεγάλες στιγμές του θρύλου μας. Αυτές τις στιγμές πρέπει να τις ζεις και όχι να τις μνημονεύεις.

Όμως όπως όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν αρχή και τέλος έτσι και αυτή η ιστορία τελείωσε, απο εδώ και πέρα υπάρχει συνέχεια γι' αυτό άλλωστε τόσα χρόνια παλεύαμε. Οι εμφανισεις της ομάδας μας αποτελούν ένα σημαντικότατο κίνητρο για νέα όνειρα, για το δικαίωμα στην ελπίδα πως κάτι μεγάλο μπορεί να συμβεί!!!!

Τον είδατε τον Τάκη πως πανηγύριζε, το ζούσε το ματς όπως όλοι μας, είναι γνήσιο γάβρος και είναι στην κατάλληλη θέση!!!

Μάλλον πλησιάζει η ώρα που θα συναντήσει το θεό που τόσες φορές τον επικαλέσθηκε στη ζωή του. Εύχομαι πράγματι να είναι έτοιμος για αυτήν τη συνάντηση αφού ούτως ή αλλως όλοι θα πάμε κάποτε κοντά ΤΟΥ. Εύχομαι επίσης να μην αφήσει ο ΘΕΟΣ με τη σειρά του την αρρώστια να τον καταβάλει τόσο ώστε να προκαλεί οίκτο, δεν του αξίζει. Είναι ένα πραγματικός Έλληνας και τώρα πρέπει να αποδείξει ότι ήταν αντάξιος της θέσης που κατείχε τόσο καιρό.

Εμείς οι απλοί άνθρωποι με τα ελλατώματα μας ίσως και να φοβόμαστε αυτή τη στιγμή, αυτός όμως δεν πρέπει να φοβάται, πρέπει να είναι έτοιμος απο καιρό και με παρρησία να σταθεί στο κατώφλι της ζωής και να μας δείξει ότι οι αδυναμίες μας είναι ένα βαρύ φορτίο αυτής μόνο της ζωής και όχι παραπέρα. Η ζωή μας έτσι κι αλλιώς είναι μία στιγμή στη μεγάλη διάρκεια του χρόνου.

Χαίρομαι για αυτόν για την αξιοπρεπή  στάση που έχει δείξει τόσο καιρό μετά την αναγγελία της ασθένειας και με την σθεναρή στάση του απέναντι στις αντιξοότητες που παρουσιάσθηκαν κόντα στις ευχές όλων όσων τον αγαπούσαν πραγματικά.

Είμαι σιγουρος ότι έτσι θα μείνει μέχρι τέλους, πραγματικός ΗΓΕΤΗΣ, άξιο τέκνο της ελληνικής φυλής!!!

Να και πάλι τα σχολεία τελούν υπό κατάληψιν.

Οι μαθητές - οι περισσότεροι - με επίγνωση του κακού που έρχεται με το πέρας το σχολείου, χωρίς όμως να έχουν αναγνωρίσει το τί ακριβώς είναι αυτό το κακό αντιδρούν. Αντιδρούν όμως άναρχα, με τη νεανική τους ορμή οδηγό και κάποια κόμματα να συνδράμουν τη προσπάθεια τους όχι για όφελος τους μα για το κομματικό όφελος όπως πάντα. Το σενάριο γνωστό, αφού θα τους διασύρουν οι γονείς των παιδιών που δίνουν εξετάσεις - με το δίκιο τους τώρα - που πέρυσι δεν τους ενδιέφερε η κατάληψη, οι δημοσιογράφοι οι σύγχρονοι και αυτόκλητοι εισαγγελείς - τα παιδιά αυτών συνήθως σπουδάζουν σε ιδιωτικά σχολεία - θα απαγγείλουν τις κατηγορίες αφού και αυτοί θα έχουν γεμίσει τα δελτία τους για ημέρες, θα έρθουν και τέλος οι εκπαιδευτικού οι οποίοι ξαφνικά δύο μήνες πριν τα χριστούγεννα αρχίζουν και πάλι διακοπές, θα τους στήσουν στον τείχο και θα τους ονομάσουν τεμπέληδες, αλήτες, αναρχικούς και άλλα πολλά.

Όλοι αυτοί όμως οι βολεμένοι μιλούν εκ του ασφαλούς, έχοντας εξασφαλίσει ένα καλό μισθό - συνήθως δημοσιουπαλληλικό - κρίνουν χωρίς να νιώθουν το πρόβλημα, βλέπουν μόνον αλήτες και αναρχικούς, τους διαφεύγει όμως μία σημαντική λεπτομέρεια, όλα αυτά τα ελληνόπουλα είναι τα παιδιά μας, εάν έχουν συμπεριφορά αλήτη το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης αναλογεί σε μας τους γονείς τους, το εάν είναι αναρχικοί κάποια συμπεριφορά της πολιτείας τους κόβει το οξυγόνο και αντιδρούν έτσι.

Εάν οι παλαιότεροι φέρουν στη μνήμη τους τί έλεγαν για τους φοιτητές στο πολυτεχνείο το 1973, θα θυμηθούν ανάλογες περιγραφές περί αλητών και αναρχικών και σήμερα είναι ήρωες.

Ένα είναι σίγουρο υπάρχει πρόβλημα, μεγάλο πρόβλημα, το σχολείο κατάντησε να είναι αγγαρεία, όταν οι εργαζόμενοι σ' αυτό δεν το σέβονται και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο μισθός και οι διακοπές επίσημες και ανεπισημες, είναι αναπόφευκτο οι μαθητές να αντιδρούν. Όταν ο μαθητής της Γ' Λυκείου μετά το Πάσχα δεν πάει σχολείο για να διαβάσει για τις εξετάσεις τι να πεις.

Όλοι οι υπεύθυνοι της πολιτείας, οι εκπαιδευτικοί, οι πολιτικοί, οι γονείς, όλοι εμείς που παρακολουθούμε απαθείς είμαστε οι φταίχτες, όλοι κάτι κάναμε ή δεν κάναμε τα παιδιά βλέπουν τους μεγάλους και λειτουργούν ανάλογα.

Αυτό που έχουμε υποχρέωση να κάνουμε είναι να μην καταδικάσουμε τα παιδιά για τις καταλήψεις, να προσφέρει ο καθένας από τη θέση του ότι μπορεί για να βοηθήσουμε τους νέους μας να έχουν ένα καλύτερο αύριο, αυτό είναι το ζητούμενο. Οι καταλήψεις θα συνεχίσουν να γίνονται όσο το σχολείο απαξιώνεται, όσο διολισθαίνει η εκπαιδευση τόσο θα χάνεται ο σεβασμός στο δάσκαλο, όσο τα βιβλία της ιστορίας τα γράφουν ανεγκέφαλοι καρεκλοκένταυροι τόσο οι τείχοι των σχολείων θα γεμιζουν με άσεμνα γκράφιτυ.

Οι νέοι έχουν και μυαλό και κριτήρια, έχουν όμως περισσότερο ανάγκη της προσοχής μας, απαιτούν να ασχοληθούμε μαζί τους. Εμείς που μπορούμε και θέλουμε ας κάνουμε το καθήκον μας, ας δώσουμε την ευκαιρία στη νέα γενιά να φτιάξει το μέλλον της, ας ακούσουμε τι έχουν να πουν, ας δούμε τα προβλήματα τους, ας τους κοιτάξουμε στα μάτια και με θάρρος άς τους ζητήσουμε συγνώμη για ότι άσχημο τους κληροδοτήσαμε, ας τους αφησουμε να κάνουν την επανάσταση τους. Είτε το θέλουμε είτε όχι αυτοί είναι οι επόμενοι, αυτοί θα συνεχίσουν, αυτοί είναι το αύριο!!!!!

Κι όμως φίλε Τάκη το χάσαμε το ματσ που είχαμε σχεδόν σίγουρο, έτσι που ήταν οι Ισπανοί ήταν μεγάλη ευκαιρία, άλλωστε οι ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται συνέχεια. Το γεγονός ότι παίξαμε καλή μπάλα δεν μου λέει τίποτα, γιατί δεν θα 'πρεπε να παίζουμε καλή μπάλα? Απλά χρυσώνουμε το χάπι. 

Η ομάδα μας είναι μεγάλη ούτως ή άλλως, έχει κόσμο που την ακολουθεί παντού, έχει γήπεδο, έχει οργάνωση, έχει τα περισσότερα στοιχεία που συνθέτουν ένα σοβαρ

ό σύλλογο για ποιό λόγο πρέπει να πανηγυρίζουμε όταν δείχνει αγωνιστικότητα και αποτελεσματικότητα. Μήπως πρέπει να ξεφύγουμε από τα δεδομένα της μίζερης ελληνικής πραγματικότητας εάν θέλουμε πραγματικά να δούμε μεγάλα πράγματα. Εμείς όλοι οι φίλοι είμαστε έτοιμοι για το μεγάλο ταξίδι, θέλουμε να βλέπουμε την ομάδα μας όταν αγωνίζεται στα ευρωπαϊκά σαλόνια να αγωνίζεται σύμφωνα με την ιστορία και το μέγεθος του συλλόγου μας και να μας κάνει υπερήφανους γι' αυτήν.

Το παράδειγμα της Εθνικής μας πρέπει να μας παραδειγματίσει, στο ποδόσφαιρο τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, εάν έχει ένα ομειογενές σύνολο και παικτες που ιδρώνουν τη φανέλα τους μπορείς να καταφέρεις πολλά, όχι συνέχεια όμως συχνά. Ας αφήσουμε λοιπόν του διθυράμβους και ας στρωθούμε στη δουλειά η ομάδα δείχνει καλά στοιχεία πρέπει όμως να έχουμε κατα νου τη ρήση των αμερικανών ότι ο πρώτος είναι πρώτος και ο δεύτερος τίποτα, όχι ακριβώς έτσι αλλά κάπως έτσι.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το αποτέλεσμα παρ' όλα αύτά είναι 4-2, μετά από δέκα χρόνια κανείς δε θα θυμάται την καλή απόδοση, όλοι θα θυμούνται και θα μνημονεύουν το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός στις 24.10.2007 έχασε στο μεγαλοπρεπές Μπερναμπέου από την Ρεαλ Μαδρίτης με 4-2, στα πλαίσια του Champions League.

Εαν υιοθετήσουμε ευρωπαϊκή νοοτροπία θα αναγκαστούν και οι υπόλοιποι να ακολουθήσουν, θα γίνει το πρωτάθλημα περισσότερο ανταγωνιστικό και ο κόσμος θα πηγαίνει στο γήπεδο με τα παιδιά του, το ποδόσφαιρο είναι ο Βασιληάς των σπορ και του θεάματος και έτσι θα μείνει για πολλά χρόνια.

Είναι καιρός να γίνουν ωραία γήπεδα, να εκλείψει η βία και ο κόσμος να αρχίσει να τα γεμίζει, τότε μόνο θα δημιουργηθούν οι συνθήκες να πανηγυρίζουμε όχι για μία αξιοπρεπή ήττα, αλλά για μία περιφανή νίκη.

Εσυ Τάκη το ξέρεις επειδή έπαιξες πολλά χρόνια μπάλα και ήσουν και παικταράς, είσαι κόκκινος, είσαι έξυπνος και έχεις τη στήριξη του κόσμου. Μή χάσεις την ευκαιρία να είσαι εσύ ο αναμορφωτής της ομάδας μας. Θυμίσου τον Μπίλλυ Σάνκλυ και τον Μπομπ Πεϊσλυ της άλλης κόκκινης αρμάδας του Νησιού, έχουν μείνει αθάνατοι στην ιστορία του μεγάλου αυτού συλλόγου. Τα χρόνια περνούν γρήγορα οι ευκαιρίες δεν παρουσιάζονται κάθε μέρα.

Κάνε λοιπόν το χρέος σου απέναντι στην ομάδα μας και στον εαυτόν σου, είναι η ευκαιρία σου να μείνεις στην ιστορία του θρύλου μας!!!!!!

Ο χερ Όττο και η ομάδα ειδικών αποστολών του (η ομάδα με την γαλανόλευκη στο στήθος) προέβη σε δυναμική επέμβαση στη καρδιά της Κωνσταντινούπολης και επέφερε αποφαστιστικό χτύπημα στο αντίπαλο στρατόπεδο προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στους απανταχού ομοεθνείς τους.

Κάπως έτσι θα μπορούσε να εμφανισθεί το γεγονός της νύχτας της 17 Οκτωβρίου 2007 στο στάδι Αλι Σέμι γιεν της Πόλης από την απίστευτη ελληνική ομόδα ποδοσφαίρου, μία ομάδα πού έδειξε καταπληκτικά στοιχεία συνόλου, εξαιρετική αγωνιστικότητα, κυρίως όμως έδειξε σε όλους εμάς που τους συντροφεύαμε με τις ευχές πως επιτυγχάνονται οι στόχοι, πως σε τόσο αντίξοες συνθήκες είναι δυνατόν να πετύχεις το στόχο σου. Έκαναν και όλους αυτούς που σφύριζαν στον εθνικό μας ύμνο στο τέλος να χειροκρτούν (όπως άλλωστε συνέβη και στο Καραϊσκάκη το Μάρτιο). Το ποδόσφαιρο βέβαια δεν είναι πόλεμος, είναι όμως μία ιδιότυπη μάχη, όπου αναμετρώνται το ταλέντο, η φυσική κατάσταση, η δύναμη, η αγωνιστικότητα και η ομάδική λειτουργία επειδή είναι άθλημα που συμμετέχουν οι ένδεκα αγωνιζόμενοι και η τεχική ηγεσία από τον πάγκο.

Όλες αυτές οι αρετές έπρεπε να φανούν μέσα στον αγωνιστικό χώρο του σταδίου και κάτω από το βάρος των περιστάσεων, όμως υπήρχε και το χρέος της ανταπόδωσης εκείνης της ταπεινωτικής ήττας στις 24 Μαρτίου 2007 - παραμονή της εθνικής μας εορτής - σε υπερθετικό βαθμό όμως επειδή πλέον δεν υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης της βαθμολογίας στις εναπομείσασες δύο αγωνιστικές. Όλα αυτά κάνουν τη νίκη μας τεράστια και όλους εμάς περήφανους για το συγκρότημα που μας εκπροσωπεί